De dag gisteren werd grotendeels gevuld met een bezoek aan Schloss Charlottenburg en een wandeling door de tuin. Ik ga graag terug in de geschiedenis, je inbeelden dat de koetsen voor het paleis rijden en de koning en koningin uitstappen .. Ik zit nog maar aan hoofdstuk 2 van het boek over de geschiedenis van Berlijn waar het nu over de Pruisische koningen gaat. De bedoeling was om het te lezen voor ons tripje naar Berlijn. Nu zal ik waarschijnlijk nog twee maand over het boek doen.. Het paleis Sanssouci in Potsdam – waar de volgens het boek waarschijnlijk homoseksuele Frederik de Grote veel tijd doorbracht – had ik ook graag bezocht, maar dat is er niet van gekomen. Dus ik moet zeker nog eens teruggaan.

De namiddag en avond hebben we doorgebracht op terrasjes in Prenzlauerberg en Kreutzberg. Ik moet zeggen, Berlijn is een heel leuke, veelzijdige stad. Erg ‘hip’ ook, hoewel ik er soms m’n vragen bij stel, want lelijk staat imo vaak gelijk aan ‘hip’.

Van een citytripje kom je wel nooit uitgerust thuis. Ik ben zo mogelijk meer moe dan voor we vertrokken. Nog 6 weekjes werken en dan tijd voor de relaxvakantie, bestemming Kroatië!

Uiteindelijk was het vooral een fietsdagje. We hebben een goed aantal kilometers gefietst langs de Berliner Dom en Museumsinsel, het Radisson Blu Hotel met aquarium, over Unter den Linden door het grote park Tiergarten naar Charlottenburg. Een gezellige buurt, waar we lekker Indisch gegeten hebben op een terrasje. Nadien zijn we naar Kurfürstendamm gegaan, een kilometerslange winkelstraat met in het begin enkel de luxe-winkels, waarvan sommigen met buitenwippers. De Ferrari die met veel sjaar geparkeerd stond vlak aan een parkeerautomaat heeft wel een boete gekregen – haha. Aan Kurfürstendamm was niets speciaals, gewoon veel winkels en een kapotgeschoten kerkje in het midden. Dan maar fietstochtje verdergezet zonder al te veel naar de kaart te kijken, om uit te komen op Potsdamer Platz aan het Sony Center. Daar bleek een massa mensen op Jackie Chan te wachten voor de première van Karate Kid. We hebben even gewacht terwijl we een donut van Dunkin’ Donuts verorberden, maar besloten terug te keren want zelfs vanaf de stoel waarop ik stond zou ik de kleine Jackie Chan waarschijnlijk niet zien.

Pitstop in het hotel om ‘s avonds naar de wijk Prenzlauerberg in het vroegere Oosten te gaan. Een goede beslissing, dat bleek weer een heel levendige buurt met tal van restaurantjes en cafeetjes. Wij kozen voor White Trash Fast Food, waarover we gelezen hadden in het boekje van ‘Weg met de Soete’. Een lekkere véél te grote hamburger met extra BBQ saus en bacon, die ik uiteindelijk wel in mijn mond gekregen heb, maar foto’s van hoe we deze heerlijke lap vlees met extra kaas, saus en bacon hebben verorberd, komen niet online ;)

Vandaag onze laatste volledige dag in Berlijn. We gaan nog een poging ondernemen om Schloss Charlottenburg te bezoeken en in de tuin te wandelen. Dan nog wat fietsen naar de wijken die we nog niet gezien hebben, om morgen terug richting België te rijden, maar wel met stop in Sanssouci in Potsdam.

Op het programma stonden de klassiekers: Brandenburger Tor, Reichstag. Onderweg ook halt gehouden aan het herdenkingsmonument voor vermoorde Joden. Het is eigenlijk gewoon een hoop stenen blokken, maar als je ertussen loopt geeft het een heel bevreemdend effect. Net als het Jüdisches Museum. Het is opgebouwd om je een gevoel van desoriëntatie te geven. Er is geen duidelijk patroon van gangen, de vloer helt regelmatig en hier en daar zijn er lege ruimtes. De eerste lege ruimte bevindt zich op een plek waar je verwacht dat het museum doorgaat. De deur wordt voor je open gedaan en plots bevind je je in een lege ruimte met een willekeurige vorm en schuine betonnen muren en hoor je de deur achter je dichtvallen. Soms werd er wat te veel tentoongesteld, maar echt een aanrader dit museum.

Onze duik in het historische verleden van Berlijn ging verder met Checkpoint Charlie. Grappig hoeveel reclame je zag. Wou je een foto nemen, had je op de achtergrond ofwel het MacDonalds logo ofwel een mega bache van Samsung. Grappig, op het punt waar 20 jaar geleden kapitalisme en communisme lijnrecht tegenover elkaar stonden .. Aan Checkpoint Charlie zelf valt niet veel te zien, maar de borden nemen je mee door de afwikkeling van WOII, naar het communisme en de Koude Oorlog met veel beeldmateriaal.

Na nog een bezoekje aan Topographie des Terrors, was het tijd om het ‘echte’ Berlijn op te zoeken. In de buurten van de toeristische trekpleisters hadden we nog niet veel Duits gehoord en tijdens het fietsen was er vaak niet veel leven op straat. Duitsers, terrasjes en restaurantjes vonden we in Kreuzberg – we hadden er zelf een col van 2de categorie voor over. In Kreuzberg hebben we een Argentijnse steak van 300 gram gegeten voor 9.95€ en een pasta voor 4.50€ en een half litertje wijn kostte 5.70€, een pizza margherita 2.90€. Ik heb heel het menu doorbladerd op zoek naar het adertje onder het gras – komen er nog taxen bij, moet ik er 20% fooi bij tellen? – maar er was geen addertje, gewoon een supercheap restaurantje. Zo mogen er meer zijn.

Vandaag staat er een lang fietstochtje op het programma, door Tiergarten naar Charlottenburg, om op de terugweg wat te shoppen. En ja, ik twijfel om een iPad te kopen. Gewoon, omdat het kan! Misschien straks eens langs een Apple-store gaan  (hoewel ik er geen officiële gevonden heb?) …

Vaststelling n°1: al die Berlijners lopen met flessen bier over straat, zitten met fles bier op de metro, of fietsen zelfs met een fles in de hand. Een opmerking over zatte Berlijners, glazen flessen en Kristallnacht werd me afgeraden te luid te zeggen.

Het hotel: nice, quite ‘fanceh’. Het enige dat me verontrust zijn de vele dierenvellen op de grond …

Het plan: een fiets huren voor drie dagen. Je ziet enorm veel fietsers in Berlijn en de wegen zijn ook aangepast. Brussel kan er veel van leren. En bij het snel iets gaan eten hebben we vastgesteld dat de Karl Marx Allee lang is en zonder twijfel leuker op de fiets.

Op het programma: morgen gaan we de must-see toeristische plekken opzoeken: Reichstag, Brandenburger Tor, Checkpoint Charlie, Jüdisches Museum, …

Mein Deutsch: sehr gut, danke!

Of zoals kroll het ziet:

Maar, moet het zo vaak? Elke kermis in een boerendorp, jaarmarkt of dorpsfeest lijkt afgesloten te worden met vuurwerk. Om de kust niet te vergeten, waar in de zomer vaak naar het vuurwerk-entertainment wordt gegrepen. Ik vraag me af of er mensen zijn die zeggen: “Oh geen vuurwerk dit jaar, laat ons dan maar ergens anders op vakantie gaan dan aan de Belgische kust.”

In 2004 werd het oudejaarsvuurwerk van de stad Brussel afgelast omwille van de tsunami. Een schoon geste, hoewel er veel ‘verborgen’ noodtoestanden zijn in de derde wereld. Dus waarom enkel bij een – en ik wil de ernst van de tsunamiramp niet minimaliseren – gemediatiseerde ramp?

We hebben alles wat we willen (en zeg nu niet, ‘nee ik heb geen iPad’…), we kunnen gaan en staan waar we willen, we hebben muziek, films, evenementen, festivals, noem maar op, om ons te entertainen. Wat mij betreft mag 90% van de vuurwerken die plaatsvinden, afgeschaft worden en mag dat geld naar ontwikkelingshulp gaan.

En omdat het me misschien zou motiveren opnieuw vaker te bloggen.

Oh, en ik heb het helemaal zelf klaargekregen.

#trots

(Met dank aan Rrradiogirrrl!)

De afgelopen pakweg 10 jaar zijn er veel de revue gepasseerd. Zo was Miss Dy-na-mi-tee een van mijn favorieten toen ik studeerde, en Nu Flow van Big Brovaz vond ik ook leuk. In recenter jaren herinner ik mij nog een vriend vertellen dat ze op Studio Brussel irritant vaak een volgens hem echt schijtnummer draaiden, en hij mij bekeek en zei “volgens mij ga jij dat nog goed vinden”. Dat was ‘Bubbly’ van Colbie Caillat. Guilty as charged -- het paste nu eenmaal bij m’n romantische ziel.

Nu is het moment om te zeggen dat ik daar niet echt van wakker lig. Of de muziek politiek correct is en of anderen het als cool of niet cool beschouwen. Maar das een beetje gelogen. Erg leuk is het niet om tegen vrienden of collega’s te zeggen: “ken je dat nieuw nummer? Is wel leuk!’ en hen in koor te horen zeggen: “Eik, zo een flauw nummer!” of “Das echt een zagelied”. Want dan twijfel je aan je inschattingsvermogen. Ok, het is geen nummer voor de tijdloze, zo ver was je al, maar daarom is het toch niet per se slecht.

Sinds kort heb ik zo’n nieuw lied. Geen idee wat of wie er achter de uitvoerder schuilgaat, maar het nummer krijgt me zo ver de dag te beginnen met wat sidesteps en heupgewieg. Een nummer dat ervoor kan zorgen dat mijn ochtendhumeur wijkt, kan gewoon niet slecht zijn.

Ladies and gentleman, I hope you enjoy … Plan B!

www.youtube.com/watch?v=rQjh9H-ymK4

www.youtube.com/watch?v=g1SI6VaPEfk

Gepikt of geïnspireerd -- who knows.

Dus, gedaan met luieren! Het is een voornemen dat bekend klinkt, want ik heb het al vaker gemaakt. Maar deze keer is ‘t voor echt. Het plan: minstens 2x per week tennissen en minstens 2x per week lopen. Gezonder en minder eten, en niet meer van “ik ben pas om 21u thuis, maar laat ik toch nog spaghetti maken”.

Om me te motiveren dacht ik even een personal coach te nemen. Niet dat ik dat kan betalen, maar ik had precies iemand nodig die me op tijd en stond een shot onder m’n gat kon geven, me in actie kon doen schieten. Denkend over waar ik mogelijke slachtoffers zou vinden, dacht ik terug aan het boek – je kan het een chicklit noemen – dat ik net heb uitgelezen ‘Eat, Pray, Love’. Een schrijfster die de wijde wereld in trekt om uit de diepe emotionele put waarin ze zit te raken. Op moeilijke momenten haalde ze een papiertje boven, waarop ze aan het begin van haar reis geschreven had: “It’s me. It’s allright. You can do it. I will help you.” Een manier om zichzelf eraan te herinneren dat ze nooit alleen was en dat ze het zelf kon redden. Dat ze steeds op zichzelf kon rekenen. Je bent je eigen personal coach.

Nu, beetje onnozel misschien van dit toe te passen op gewoon een gezonder leven. Zij zat wel degelijk diep in de put. Maar het is zo’n logisch idee dat je het soms zou vergeten. Kracht putten uit jezelf, niet rekenen op externe ‘krachten’, maar er zelf voor gaan. En soms heb je een simpele herinnering nodig, om jezelf die noodzakelijke trap onder je kont geven.

(Oh horror. Het boek was soms wat te spiritueel naar mijn zin (ik ben meer een twee-voeten-op-de-grond persoon), maar toch aangenaam, vrij grappig en het zet je aan het denken over je eigen vroegere, huidige en toekomstige leven. Maar moest het echt verfilmd worden? Met for Christ’s sake Julia Roberts in de hoofdrol?)