Flikken was één van de eerste series die in een bepaalde stad werd opgenomen, in dat geval Gent. En het heeft Gent geen windeieren gelegd, kijk maar naar de Flikkendag die enkele jaren duizenden mensen naar Gent bracht. Later kwam er Witse – Halle en Katarakt – Limburg/Haspengouw.
Er zat steeds een marketingreden en vooral veel geld achter de gekozen locatie, maar geen probleem. Mooie streken, mooi in beeld gebracht in een sterke fictiereeks en zo op de radar van de mensen, wat een pak toeristen opleverde.

Dat is wat ‘De Smaak van De Keyser’ ook wil. Hasselt heeft al een museum klaar, brochures, arrangementen, kortom al wat nodig is om een hoop toeristen op te vangen die na het succes van de serie de gebruikte locaties willen bezoeken.

En daar is het dat ‘De Smaak van De Keyser’ zwaar in de fout gaat.

Eerst en vooral: laat het publiek beslissen of het wel zo’n topserie is als geclaimd wordt. Het komt vrij hautain en arrogant over om al een museum op te richten, arrangementen klaar te staan hebben, zonder de mening van het publiek af te wachten.

‘De Smaak..’ is geen fictie, maar een zwaar gesponsorde Vlaanderen Vakantieland. Hasselt heeft reeds enkele jaren als slogan ‘de hoofdstad van de smaak’ – waar niet toevallig naar verwezen wordt in de titel. Heel de verhaallijn van de serie is zware reclame voor Hasseltse jenever. Op de website gebeurt het veel minder subtiel: daar draait het niet om de serie, maar om Hasselt.

City marketing / product placement werkt het beste wanneer het subtiel gebeurt en geen voorrang krijgt op het verhaal. Mensen moeten het idee hebben dat ze naar een goed verhaal kijken, waar en passant een mooie streek in beeld komt, en niet naar een reclamefilm in een fictiejasje gegoten.

Product placement in tv-formats zijn al een tijdje veelbesproken (James Bond, LouisLouise, …) en de regel die moet gelden, is: zorg dat het niet overdreven is, want dan erger je de kijker.
‘De Smaak van De Keyser’ – voor mij hoeft het niet meer.

Crosspost van Communicatiemannen

Onder de noemer “De Grote Prijs Aimé Van Hecke!” gaat het blad deze week op zoek naar ‘de onnozelste, idiootste, irritantste en meest lachwekkende voorbeelden van office speak’.

Quote: “En omdat wij onze managers een beetje kennen: deze wedstrijd tikt uitermate aardig aan qua legale en extra-legale benefits en bonussen, want wij gooien er een prijs ter waarde van een klein maandloon tegenaan”

En als uitsmijter: Alstublieft! Zeg nu nog eens dat die van Humo niet voldoende customer oriented zijn!

Een sneer naar de Sanoma-marketeer Aimé Van Hecke die ik wel kan smaken. Hij lijkt meer te geven om business en niet zozeer om uitgeven en content. Ja, ben er nog altijd niet goed van dat Milo afgeschaft wordt – ook al behoor ik niet tot de target audience !

Een reportage op Koppen over paparazzi is me steeds bijgebleven. Niet normaal: Britney of Victoria Beckham kon niet gewoon buitenkomen zonder bestormd te worden door tientallen fotografen. Wekelijks vlogen paparazzi met een helikopter over het strand. Ze zagen Leonardo DiCaprio op het terras van zijn vakantiehuis en stuurden meteen twee 4×4′s erop af om voor zijn huis te wachten. Leonardo DiCaprio zag je boos opspringen toen hij de helikopter spotte: zijn rustige vakantie zat erop.

Sinds Kate Ryan er als eerste Belgische vermeld werd, heeft ook de blog van Perez Hilton m’n aandacht getrokken. Maar hoe meer ik die blog lees, hoe erger ik het vind voor al die Hollywood-sterren dat ze bekend zijn: je kan niet rustig buitenkomen, zeker niet de straat opgaan zonder schmink, niet in alle rust een nieuwe relatie beginnen, zonder dat fotografen je bestormen en de foto’s in de boekskes en op het net staan. En ik doe eraan mee: ik lees graag verhalen over celebrities, waardoor er een markt is en die mensen geen rust meer hebben.

De vraag die ik mee ook stel: celebrities à la Britney Spears en Amy Winehouse, zijn zij gewoon beetje geflipt of flippen ze net doordat ze constant in de schijnwerpers staan? Want zodra iemand maar één misstapje begaat, lijkt het een straatje zonder einde. Zou dat ook het geval zijn moest er geen roddelpers zijn?

Intussen speelt heel toepasselijk Kelis met Lil Star: there is nothing special about me, I am just a little star – just being human that is my crime. En ik ga Dag Allemaal misschien toch is inruilen voor iets serieuzer, de Knack ofzo.

Awel, dan krijg ik dus schrik. En begin ik weer te pleiten voor een ‘goednieuwskrant’, hoe dom het misschien ook klinkt. Verhalen over studenten die een geweldige Erasmusstage hebben gehad, schitterende huwelijksreizen zònder dat het koppel in kwestie afgeslacht wordt.
Ok, de nieuwswaarde is misschien minder groot, maar als je tegenwoordig de kranten leest, krijg je echt een slecht beeld van de wereld. Of lopen er dan echt overal freaks rond en ben je beter gewaarschuwd? Toch, eens vertellen over hoe mooi het leven kan zijn, kan is geen kwaad.

Vandaag liep ik langs de krantenwinkel en zag de cover van Le Soir Magazine: “Baudouin n’est pas mort. Comment il aurait géré la Belgique” of vrij vertaald “Boudewijn is niet dood. Hoe hij de crisis in België aangepakt zou hebben.”

Dit deed me denken aan toen aangekondigd werd dat het huwelijk van Kim Clijsters en Lleyton Hewitt niet doorging. Het Nieuwsblad had een gans artikel onder het mom ‘Kim reageert’, hoewel ze buiten de uitgestuurde verklaring de media niet te woord stond. Verbaasd las ik het artikel en uit de inleiding bleek meteen het opzet: niet Kim Clijsters reageerde, maar de antwoorden – in de ik-vorm geschreven – waren opgesteld zoals de redactie dacht dat Kim zou reageren. Geen feiten dus, maar verbeelding.

Dan vraag ik me af: Wat is de meerwaarde? En waarom kan je het je permitteren om in iemands plaats te antwoorden? Het artikel in Le Soir Magazine heb ik niet gelezen. Misschien laten ze wel verschillende goede kennissen aan het woord die een beetje zouden kunnen inschatten wat Koning Boudewijn zou doen. Maar dan nog, waar zijn de feiten? Ik mis het aspect journalistiek en ik hou niet van de combinatie van journalistiek en fictie.

Crosspost