1 jaar samen met het lief, is ook: een persoonlijke kok hebben; iemand die je (min of meer) altijd kan sms’en of bellen om de domste, leukste en ergste dingen te melden; weten dat je (bijna) nooit alleen slaapt; en knuffeltjes à volonté.

En dan gaan we nu wat vieren door lekker samen te zijn (en slechts één keer over iets onnozel te discussiëren).

Les grandes personnes aiment les chiffres. Quand vous leur parlez d’un nouvel ami, elles ne vous questionnent jamais sur l’essentiel. Elles ne vous disent jamais: “Quel est le son de sa voix? Quels sont les jeux qu’il préfère? Est-ce qu’il collectionne les papillons?” Elles vous demandent: “Quel âge a-t-il? Combien a-t-il de frères? Combien pèse-t-il? Combien gagne son père?” Alors seulement elles croient le connaître.

Uit Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupéry

Omdat zowel de mama, de papa, de opa en mijn zussen vroegen: “en wat doet hij van werk?”

(Le Petit Prince is ook beschikbaar bij iBooks of Amazon)

Ik zie een stoere bodybuilder tussen de mensen staan, met een witte roos in de ene hand en een teddybeer in de andere. Zijn ogen laten de schuifdeuren niet los.

De schuifdeuren gaan open en de eerste kreetjes verstoren de gespannen stilte. Er worden bloemen overhandigd, uitgebreid gekust, ik hoor kindertaal à la ‘koetchiboe’. Grootouders die hun kleinkinderen terug zien, dacht ik. Het bleek een hond te zijn.

Er komen nog meer mensen buiten. Een stevige jongen van zo’n 20 jaar met blonde krullen en een sigaret in de mond. De moeder ziet hem, lacht en loopt naar hem toe.

Nog meer mensen. De bodybuilder staat nog steeds te kijken. Dan zie ik een rijzige blonde dame in een kort kleedje en zwarte nylons en een zwart-roze valies achter zich aan trekkend, vastberaden door de wachtenden stappen, haar blik op de uitgang gericht. Er verschijnt een lach op het gezicht van de boybuilder wanneer ze hem voorbij loopt. Hij draait zich om en loopt haar achterna. Een tik op de schouder, een knuffel, het overhandigen van de kadootjes. Ze lijkt niet zo blij als hem elkaar terug te zien.

Een man, ergens in de veertig, met zijn tienerdochter. Iets later staat zijn vrouw bij hen, dus daar zijn ze niet op aan het wachten. Ze kijken reikhalzend toe en vooral de vader valt me op: een beetje nerveus, maar vooral lachend, giechelend zelfs, gelukkig, content. Er komt nog een lading mensen de aankomsthal binnengewandeld en ze verwelkomen hun dochter thuis, vergezeld door een stuntelig ontvangstcomite bestaande uit 5 tieners voorzien van een spandoek, een lint in de Belgische driekleur en witte rozen.

Het was denk ik één van de eerste keren dat ik iemand afhaalde op de luchthaven. Was het door het late uur of de romantische duisternis, maar ik was in een melige bui en het deed me iets. Je voelde het ongeduldige wachten van vele mensen, uitkijkend naar het terugzien. Je voelde de liefde en de verhalen van zovele mensen. Schoon.

(Oscar Wilde, The Nightingale and The Rose)

Maar soms, zo heel soms, af en toe, kan ik hem begrijpen …

“Die kerel liep echt zot van dat meisje. Dus hij stuurt haar een bericht en …”

“Dan kom je iemand tegen op café, je praat, hebt een leuke avond. Op het einde wissel je e-mailadressen uit, je stuurt de volgende dag een mailtje.. En dan krijg je geen antwoord.”

Love is all around.

En voor er vragen komen, ik heb wel degelijk op ‘decline’ geklikt!

En hierna zien we het weer positief – beloofd!