Wil ik het weten?

Groot nieuws deze week was de doorbraak in het onderzoek naar Alzheimer. Belgen hebben een test ontwikkeld waardoor je kan weten of je later Alzheimer kan krijgen.

Mijn reactie: wie wil dat nu weten? Tenzij er ook een oplossing voor de ziekte is, ga ik niet enthousiast zijn dat ik nu al kan weten of ik ze later ga hebben. Ik kan inzien dat de ontdekking waarschijnlijk bijdraagt tot het vinden van een oplossing. Maar zover zijn we nog niet.

Mijn familie langs vaderskant heeft een geschiedenis van Alzheimer. Oma, haar zussen, broer van mijn opa, .. En ik ben al enorm vergeetachtig. En mijn vader ook. Dat is niet per se een symptoom van Alzheimer, maar perceptie vs realiteit weetwel.

Een dag na het nieuws zag ik mijn zus en stelde ze me de vraag: gaan wij ons laten testen?

Toen ik het nieuws hoorde, heb ik er even aan gedacht me te laten testen. Maar die gedachte ook even snel uit mijn hoofd gezet. (Of vergeten? – haha) Een gesprek dwong zich op.

Dat ik dacht/hoopte dat er meer achter de aankondiging schuil ging. Ook al werk ik in PR en weet ik dat het nieuws waarschijnlijk aangekondigd werd voor het positieve imago van de farmaceutische boîte die de ontdekking heeft gedaan. Maar ik vond het een te vreemde boodschap. Was het misschien niet naar buiten gebracht omdat ze meer testen willen doen om met die mensen aan de slag te kunnen voor verder onderzoek? Wat nog een extra argument was voor mijn zus om de test te laten doen. Iets met steentje bijdragen.

Een andere belangrijke reden waarom mijn zus het overweegt, is omdat je bij vroegtijdige diagnose je leven eventueel kan aanpassen. Ze gelooft in hersenoefeningen en is ervan overtuigd dat stress of het evenwicht werk/leven een invloed heeft op het functioneren van je brein. Een tijdje geleden is ze van werk veranderd. Ze had meer stress dan dat ze zich amuseerde in haar job, ze leed er te fel onder. Sinds dan, vertelde ze, kan ze weer makkelijker kruiswoordraadsels oplossen en zich beter concentreren. Dus dat ik misschien minder kan gaan werken indien bij mij het risico op Alzheimer wordt ontdekt. Ik zag me al naar mijn baas gaan met een doktersbriefje en de vraag om meer verlofdagen “want binnen 40 jaar ga ik ziek worden”.

Ik snap haar redenering. Zeker omdat bij vroege detectie van Alzheimer er snel met medicatie gestart kan worden, waardoor de ziekte minder snel evolueert. Geen genezing, wel een betere levenskwaliteit.

Maar wil ik door het leven gaan wetend wat mij later gaat overkomen? Met het risico paranoïa te worden telkens ik me iets niet meer herinner? Wil ik het weten als ik morgen even goed onder een auto kan lopen?

Ik ben er nog niet uit ..