Berlijn: dag 2

Een fiets huren was het beste idee ooit. Zondagochtend langs de East Side Gallery gestapt (driemaal zelfs, oriëntatie is niet ons beste punt) om eindelijk het reggae terras/fietsverhuur Yaam te vinden. 25 euro voor drie dagen, daarvoor kan je niet sukkelen.

Op het programma stonden de klassiekers: Brandenburger Tor, Reichstag. Onderweg ook halt gehouden aan het herdenkingsmonument voor vermoorde Joden. Het is eigenlijk gewoon een hoop stenen blokken, maar als je ertussen loopt geeft het een heel bevreemdend effect. Net als het Jüdisches Museum. Het is opgebouwd om je een gevoel van desoriëntatie te geven. Er is geen duidelijk patroon van gangen, de vloer helt regelmatig en hier en daar zijn er lege ruimtes. De eerste lege ruimte bevindt zich op een plek waar je verwacht dat het museum doorgaat. De deur wordt voor je open gedaan en plots bevind je je in een lege ruimte met een willekeurige vorm en schuine betonnen muren en hoor je de deur achter je dichtvallen. Soms werd er wat te veel tentoongesteld, maar echt een aanrader dit museum.

Onze duik in het historische verleden van Berlijn ging verder met Checkpoint Charlie. Grappig hoeveel reclame je zag. Wou je een foto nemen, had je op de achtergrond ofwel het MacDonalds logo ofwel een mega bache van Samsung. Grappig, op het punt waar 20 jaar geleden kapitalisme en communisme lijnrecht tegenover elkaar stonden .. Aan Checkpoint Charlie zelf valt niet veel te zien, maar de borden nemen je mee door de afwikkeling van WOII, naar het communisme en de Koude Oorlog met veel beeldmateriaal.

Na nog een bezoekje aan Topographie des Terrors, was het tijd om het ‘echte’ Berlijn op te zoeken. In de buurten van de toeristische trekpleisters hadden we nog niet veel Duits gehoord en tijdens het fietsen was er vaak niet veel leven op straat. Duitsers, terrasjes en restaurantjes vonden we in Kreuzberg – we hadden er zelf een col van 2de categorie voor over. In Kreuzberg hebben we een Argentijnse steak van 300 gram gegeten voor 9.95€ en een pasta voor 4.50€ en een half litertje wijn kostte 5.70€, een pizza margherita 2.90€. Ik heb heel het menu doorbladerd op zoek naar het adertje onder het gras – komen er nog taxen bij, moet ik er 20% fooi bij tellen? – maar er was geen addertje, gewoon een supercheap restaurantje. Zo mogen er meer zijn.

Vandaag staat er een lang fietstochtje op het programma, door Tiergarten naar Charlottenburg, om op de terugweg wat te shoppen. En ja, ik twijfel om een iPad te kopen. Gewoon, omdat het kan! Misschien straks eens langs een Apple-store gaan  (hoewel ik er geen officiële gevonden heb?) …