Politiek correct

Ik heb een voorgeschiedenis van nogal graag naar muziek te luisteren die niet ‘politiek correct’ is. Je weet wel, leuke deuntjes die vaak op de radio gespeeld worden en die je al snel kan meezingen en hup, voor je ‘t weet, brand je ze op een cd’tje voor in de auto. En voor je ‘t weet, moet je snel naar het volgende nummer zappen wanneer je hoort dat dat lied begint omdat er volk in je wagen zit waarvan je weet dat ze opmerkingen gaan hebben.

De afgelopen pakweg 10 jaar zijn er veel de revue gepasseerd. Zo was Miss Dy-na-mi-tee een van mijn favorieten toen ik studeerde, en Nu Flow van Big Brovaz vond ik ook leuk. In recenter jaren herinner ik mij nog een vriend vertellen dat ze op Studio Brussel irritant vaak een volgens hem echt schijtnummer draaiden, en hij mij bekeek en zei “volgens mij ga jij dat nog goed vinden”. Dat was ‘Bubbly’ van Colbie Caillat. Guilty as charged - het paste nu eenmaal bij m’n romantische ziel.

Nu is het moment om te zeggen dat ik daar niet echt van wakker lig. Of de muziek politiek correct is en of anderen het als cool of niet cool beschouwen. Maar das een beetje gelogen. Erg leuk is het niet om tegen vrienden of collega’s te zeggen: “ken je dat nieuw nummer? Is wel leuk!’ en hen in koor te horen zeggen: “Eik, zo een flauw nummer!” of “Das echt een zagelied”. Want dan twijfel je aan je inschattingsvermogen. Ok, het is geen nummer voor de tijdloze, zo ver was je al, maar daarom is het toch niet per se slecht.

Sinds kort heb ik zo’n nieuw lied. Geen idee wat of wie er achter de uitvoerder schuilgaat, maar het nummer krijgt me zo ver de dag te beginnen met wat sidesteps en heupgewieg. Een nummer dat ervoor kan zorgen dat mijn ochtendhumeur wijkt, kan gewoon niet slecht zijn.

Ladies and gentleman, I hope you enjoy … Plan B!