Personal coach

Ze zeggen altijd dat vrouwen die gaan samenwonen of trouwen, verdikken. I beg to differ. Na vijf jaar alleen wonen heb ik nog altijd niet door hoeveel je voor één persoon moet maken. Met als gevolg te veel eten, en vaak te laat. En na het eten, is die zetel zo aantrekkelijk om gewoon te gaan liggen en niets te doen ..

Dus, gedaan met luieren! Het is een voornemen dat bekend klinkt, want ik heb het al vaker gemaakt. Maar deze keer is ‘t voor echt. Het plan: minstens 2x per week tennissen en minstens 2x per week lopen. Gezonder en minder eten, en niet meer van “ik ben pas om 21u thuis, maar laat ik toch nog spaghetti maken”.

Om me te motiveren dacht ik even een personal coach te nemen. Niet dat ik dat kan betalen, maar ik had precies iemand nodig die me op tijd en stond een shot onder m’n gat kon geven, me in actie kon doen schieten. Denkend over waar ik mogelijke slachtoffers zou vinden, dacht ik terug aan het boek – je kan het een chicklit noemen – dat ik net heb uitgelezen ‘Eat, Pray, Love’. Een schrijfster die de wijde wereld in trekt om uit de diepe emotionele put waarin ze zit te raken. Op moeilijke momenten haalde ze een papiertje boven, waarop ze aan het begin van haar reis geschreven had: “It’s me. It’s allright. You can do it. I will help you.” Een manier om zichzelf eraan te herinneren dat ze nooit alleen was en dat ze het zelf kon redden. Dat ze steeds op zichzelf kon rekenen. Je bent je eigen personal coach.

Nu, beetje onnozel misschien van dit toe te passen op gewoon een gezonder leven. Zij zat wel degelijk diep in de put. Maar het is zo’n logisch idee dat je het soms zou vergeten. Kracht putten uit jezelf, niet rekenen op externe ‘krachten’, maar er zelf voor gaan. En soms heb je een simpele herinnering nodig, om jezelf die noodzakelijke trap onder je kont geven.

(Oh horror. Het boek was soms wat te spiritueel naar mijn zin (ik ben meer een twee-voeten-op-de-grond persoon), maar toch aangenaam, vrij grappig en het zet je aan het denken over je eigen vroegere, huidige en toekomstige leven. Maar moest het echt verfilmd worden? Met for Christ’s sake Julia Roberts in de hoofdrol?)