Omdat ze spontaan Suzanne begonnen te zingen toen ik hen vroeg of ze het nummer ‘Rozane’ kenden.
(Het ging als volgt:
E.: “Ja, dat ken ik: (zingt) ik ben stapelgek op jou!”
N.: “Maar neen, dat is dat lied niet, het gaat zo: (zingt) Rozaaane”
En ze beiden hetzelfde - foute - lied - zongen.)
Omdat ze gezegd hebben dat ze vaker mijn blog moeten lezen omdat ik soms naar hen verwijs met E. en N.
Voor hen en omdat het zo’n geweldig mooi en tijdloos nummer is,
Rozane van Wim De Craene.
En wie wil weten over wie dit nummer gaat: luister naar deze mooie zoektocht van Radio 1. Met veel dank aan Brarno om me deze link te bezorgen.
Mooi! Niet in de collectie dus bij deze…
Wim De Craene was een kei. Superteksten met inhoud en weemoed.
Spijtig genoeg veel te vroeg gestorven…
de rozane van wim de craene is (bijna) onevenaarbaar, de suzane van leonard cohen is anders ook niet slecht. maar blijkbaar is de suzaaaaaaane bekender?