More News From Nowhere
Twee minuten was ik afgeleid, lette ik niet op het voelen van m’n handtas tegen m’n been en hup, weg was ze, onopgemerkt.
Of toch opgemerkt? Want wat deed me plots opgeschrikt omkijken, waarom voelde ik plots aan dat ze weg was en keek ik om om vast te stellen dat mijn voorgevoel klopte?
Heb ik het in mijn ooghoek zien gebeuren? Heeft ‘de dader’ me even aangeraakt?
Maar helaas, dit is niet het soort misdaad waarvoor ze je gaan hypnotiseren.
Dus kijk ik goed uit in Brussel, of ik iemand zie lopen met mijn oranje muts in alpacawol met lama-motief uit Peru. Want de papieren, de bankkaarten, het geld en de iPhone, das klote om kwijt te zijn. Maar dat er iemand mijn spulletjes, mijn herinneringen heeft meegenomen en misschien zelfs weggegooid, daar kan ik niet bij. Wat is er toch gebeurd met wat mijn ouders me altijd geleerd hebben: “als het niet van jou is, blijf je eraf”?
echt balen!
Ik zou er zéér slecht gezind van worden moest iemand mijn spullen stelen …
Ik vrees dat er steeds minder en minder mensen hier op deze bol rondlopen die die waarden hebben meegekregen. Unfortunately.
“Hebben” is de norm geworden. En als je het niet kan betalen, dan neem je het toch gewoon!?
Zo jammer, en inderdaad, het zijn de persoonlijke spulletjes die het zo erg maken..Wij zijn ooit op vakantie gaan zwemmen en intussen hebben ze de auto leeggehaald. GSM, geld, paspoort, I didn’t care, maar die ring die ik van mijn mama had en zij op haar beurt van haar mama, dat vind ik nog altijd vreselijk dat die weg is :-( Ik hoop dat je de oranje muts opmerkt, je weet maar nooit!