Wakker blijven

Anderhalfuur om aan de auto te geraken, een traject van max 15 minuten. 80.000 man kan de boel nogal vertragen.

De auto terugvinden in oorspronkelijke staat - toen we ‘s middags parkeerden werden we gewaarschuwd dat er soms banden platgestoken werden of er gewoon carrément banden verdwenen.

Bordjes ‘A1 Lille’ volgen. Volgen = bijna een uur over 500 meter doen. Om te merken dat we in rondjes ‘rijden’.

De weg terugvinden en beginnen aan drie uur rechtdoor rijden. Ik kijk in achteruitkijkspiegel en opzij. Ze slapen. De radio moet me dus wakker houden. Maar wel goed dat ze slapen. Beter dat dan iemand die angstvallig de weg in het oog houdt, wat blijk geeft van weinig vertrouwen in de kwaliteiten van de chauffeur.

Verschillende cdtjes opzetten. Stil meezingen om wakker te blijven. Lichtpollutie, allemaal goed en wel, maar het is makkelijker om wakker te blijven wanner de baan verlicht is dan in het donker.

Aan de péage lijkt geen einde te komen.

Eindelijk voorbij de péage, bijna in België. Het is niet gestopt met regenen sinds 23u. Eens in België is het dus tijd voor aquaplanning. Voor één keer word ik een middenvakrijder - een soort waar ik me doorgaans aan erger.

Intussen is B. naast me wakker.

Ik zet Cake op, speciaal voor hem en ook een beetje voor mezelf. En we zingen gezellig mee, net zoals 10 jaar geleden.