Volwassen

Vandaag vroeg ik me af of het mogelijk was dat vriendinnen na zo’n 10 à 15 jaar uitgesproken geraken. Daarna besefte ik dat het daar niet om draaide. Het draait om het feit dat we volwassen zijn geworden. Of eerder volwassen aan het worden zijn. Of, als u wil, worden verwacht volwassen te zijn.

Binnenkort verandert het tweede getalletje voor elk van ‘ons’. Verder weg van de 20, korter bij de 30. Niets dramatisch, maar dan groeit het besef dat je geen 18 meer bent.

Plots zie je mensen huizen kopen, trouwen, kindjes krijgen, .. Het wordt pas echt zot wanneer zelfs de mensen die steeds beweerden geen kinderen te willen en zich niet meteen te willen settelen,  van de ene dag op de andere het roer omgooien en al datgene dat ze beweerden niet te doen, wel doen.

Dan begin je na te denken over je eigen situatie. Niet enkel door wat anderen doen, ook door zaken die je zelf meemaakt, situaties waar je je plots in bevindt. En het is geen kwestie van wat ‘verwacht’ wordt dat je doet. Het is inzien dat het niet meer zo zorgeloos is als zo’n tien jaar geleden en dat we ouder worden, dat onze tijd beperkt is – om het zo te zeggen. Dus begin je je af te vragen waar je naartoe wil. Wat, waar, wanneer, hoe, met wie? Veel vragen, weinig concrete antwoorden.

Dus zijn we elk wat stiller. Proberen we de kleine en grote obstakels in het vooruitzicht te overwinnen en een beetje een idee te krijgen van wat, waar, wanneer, hoe, met wie. En voor je ‘t weet, zitten we weer honderduit te tetteren over vanalles en nog wat.