More News From Nowhere
Raar hoe een mens zich hecht aan objecten. Niet per se om het object zelf, maar om het verhaal dat eraan verbonden is of van wie je het gekregen hebt.
Zo heb ik dit weekend mijn Tiffany leeslampje per ongeluk omgeduwd en viel het in stukken uiteen op de grond. Toen ik een paar jaar geleden met mijn vader door de marollen liep, had ik gezegd dat ik zo’n Tiffany lampjes mooi vind. Een tijdje later kreeg ik het cadeau voor mijn verjaardag. Zo lief.
Diezelfde dag dit weekend vond ik mijn horloge niet meer, een cadeau van mijn mama. Gelukkig bleek het bij mijn zus te liggen.
En vandaag gemerkt dat er gaatjes zitten in mijn lievelingspulletje dat ik al acht jaar heb, er heel versleten uit ziet, maar nog zooo gemakkelijk zit.
Dit gaat niet over materialisme, maar over “voorwerpen met een verhaal”. Of met meerdere verhalen zelfs (ongetwijfeld hangen er aan dat pulletje massa’s herinneringen vast). Het pijnlijke aan het verliezen of moeten weggooien van zo een voorwerp is niet de Euro’s die er aan vasthingen, maar wél net die herinneringen. Iedereen is altijd bang dat ook die op zo een manier plotseling totaal gewist worden.
(Ik ook zunne)